Αυτοάμυνας". Ήταν οι 10 πρώτες εκτελέσεις σε ένα σύνολο 47 καταδικασμένων σε θάνατο. Η Στενή Αυτοάμυνα δημιουργήθηκε για την άμυνα των αγωνιστών που δολοφονούνταν απο τις αρχές και τις συμμορίες του μοναρχοφασισμού. 'Εδρασε μεταξύ Οκτώβρη 1946 και Απρίλη 1947 και απάντησε στην

αιματηρή βία της Ασφάλειας και Χωροφυλακής ενάντια σε αγωνιστές και απλούς ανθρώπους που δεν ακολουθούσαν την εξουσία. Οι ενέργειες της περιλαμβάνουν, απόπειρες κατά παραγόντων του μοναρχοφασιστικού κράτους και οργάνων καταστολής και άλλες επιθέσεις σε στρατιωτικούς στόχους ή

κέντρα παρακρατικών, που δολοφονούσαν άμαχο πληθυσμό. Όλα αυτά στο στρατοδικείο παρουσιάστηκαν ως.."τρομοκρατικές επιθέσεις". Το μοναρχοφασιστικό κράτος, που είχε δολοφονήσει και σακατέψει χιλιάδες αγωνιστές της αντίστασης, παρουσίαζε ως..τρομοκρατία την άρνηση των αγωνιστών να

δολοφονηθούν. Η δίκη της Στενής Αυτοάμυνας έγινε το 1947. Ο-38χρονος τότε-κομμουνιστής εργάτης Ακίνδυνος Αλβανός, ψυχή της Στενής Αυτοάμυνας, γνώριζε τι τον περιμένει και είχε πάρει τις αποφάσεις του. Η "απολογία" του-καταγγελία του μοναρχοφασισμού μπροστά στο στρατοδικείο,

ήταν συγκλονιστική. Ανέλαβε προσωπικά όλη την ευθύνη για τη δράση της Στενής Αυτοάμυνας, υπερασπίστηκε την αντίσταση, και, μπροστά στους δήμιους, απάντησε σε όλες τις κατηγορίες που προσπαθούσαν να επιρρίψουν στην Αυτοάμυνα και το ΚΚΕ. Αποσπάσματα: "Είμαι από το χωριό Αγία

Παρασκευή Μυτιλήνης. Το 1932 οργανώθηκα στο ΚΚΕ γιατί είναι κόμμα της εργατικής τάξης. Είμαι εργάτης και συλλογικά ανήκω σ’ αυτό. Από τότε με την καθοδήγησή του,πάλεψα για την εξυπηρέτηση του λαού. Με την 4η Αυγούστου περνώ όλα τα βασανιστήρια και κλείνομαι στο κάτεργον της

Ακροναυπλίας.Δεν την αναγνώρισα την κυβέρνηση, δεν αποκήρυξα τον κομμουνισμό,γιατί επίστευα και πιστεύω ότι μονάχα μ' αυτόν θα εύρη ο λαός την καλλιτέρευση της ζωής που περιμένει. Οταν μας κτύπησε ο φασισμός, εζητήσαμεν να μας βγάλη η κυβέρνηση για να πολεμήσουμε. Κάναμε υπόμνημα

και ζητούσαμε να μας βγάλη, αντί αυτού ενίσχυσε την φρουρά και μας φύλαγαν ακόμη πιο σίγουρα. Στο μέτωπο πολέμησαν 2 αδέλφια μου, και ένας σκοτώθηκε..εμένα με άλλους μας μετέφεραν στη "Σωτηρία"..με τη βοήθεια του Εφεδρικού ΕΛΑΣ Αθηνών, δραπετεύσαμε και φύγαμε. Εγώ μαζί με άλλους,

τράβηξα για τη Μακεδονία και ανέβηκα στην ελεύθερη Ελλάδα. Οργάνωσα το νοσοκομείο ανταρτών στο χωριό Αβδέλλες και από κει πέρασα στη Βέροια, στη Νάουσα, κλπ..δυο λόγια θα πω για το ζήτημα της μεταδεκεμβριανής κατάστασης. Από τους ΕΛΑΣίτες και τους ΕΑΜίτες είχαμε μέχρι τις εκλογές

1.500 σκοτωμένους, από κρατικά και παρακρατικά όργανα, δέκα επτά χιλιάδες φυλακισμένους και κάπου εκατό χιλιάδες σκόρπιους εδώ κι εκεί.. άφηναν τις συμμορίες να δρουν ανενόχλητες..και άρχισαν να χρησιμοποιούν καινούργια μέσα και έφτασαν μέχρι τα στρατοδικεία..υπήρχε και η

τρομοκρατία.Τα κρατικά όργανα άρχισαν ξυλοδαρμούς, ακόμα και λυντζάρισμα..κατέβαιναν οι τραμπούκοι και τους έκαναν πολλά. Δε ρώτησες,όμως κύριε πρόεδρε..τους τιμώρησε;Από εδώ βγαίνει ότι έπρεπε ο λαός να αμυνθεί απ’ τα εγκληματικά μέτρα..τους εξήγησα ότι θα χρησιμοποιήσουμε τα

μέσα που χρησιμοποιούν οι αντίπαλοι μας και μας χτυπούν. Γιατί; Γιατί σχηματίστηκαν επιτροπές ασφαλείας που στέλνουν εξορία. Γιατί δημιουργήθηκαν τα στρατοδικεία που σκοτώνουν αράδα, που ξαμολήθηκαν και σκοτώνουν τον λαό μέσα στον δρόμο.." 17 Οκτωβρίου 1947, στις 6:40 το πρωί,

εκτελέστηκαν οι πρώτοι δέκα, οι θεωρούμενοι ως πιο επικίνδυνοι-ανάμεσά τους ο Αλβανός-ο οποίος, ενω τους πήγαιναν για εκτέλεση, εμψύχωνε τους υπόλοιπους με αντάρτικα. Ο επικεφαλής του αποσπάσματος, υπίλαρχος Γκίλας, άρχισε να τους ειρωνεύεται. Τότε ο Αλβανός αιφνιδιαστικά του

επιτέθηκε και τον χτύπησε στο μάτι. Τον πήγαν βιαστικά στο νοσοκομείο και έχασε το μάτι του. Στον τόπο της εκτέλεσης αρνήθηκαν όλοι να κοινωνήσουν, μέσω του Αλβανού, ο οποίος έδιωξε περήφανα τον παπά, λέγοντάς του ότι άφεση αμαρτιών έχουν ανάγκη οι πραγματικοί εγκληματίες, που

μάλιστα τυχαίνει να είναι πολύ "καλοί χριστιανοί", οι τότε συνεργάτες των ναζί , οι σημερινοί συνεργάτες των Άγγλων και σίγουρα αυτοί που τραβούν τη σκανδάλη τη στιγμή αυτή. Προέτρεψε, λοιπόν, το παπά να πάει σ’ αυτούς. 21 Οκτωβρίου 1947 εκτελέστηκαν άλλοι 13 αγωνιστές. 23

Οκτωβρίου 1947 εκτελέστηκαν οι τελευταίοι 23, ανάμεσα τους η Ευθυμία Πατσιά,η οποία κατηγορήθηκε ότι ήταν..Σλαβομακεδόνισσα και επειδή στο σπίτι της βρέθηκαν αυτόματα, χτισμένα στον τοίχο.Αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση μετανοίας και καταδικάστηκε σε θάνατο.Αργότερα, οι παρακρατικοί

σκότωσαν το ανήλικο παιδί της. Η Πατσιά τραγουδούσε (με άλλους μελλοθάνατους) και χαμογελούσε περήφανα σε όλη την διαδρομή προς την εκτέλεση.Όταν οι άνδρες σταμάτησαν το τραγούδι μόνο η Πατσιά-μόνη γυναίκα της ομάδας εκείνης-συνέχισε. Μέχρι που ακούστηκαν οι πυροβολισμοί. Ο

ηρωισμός, οι αγώνες και η θυσία του Ακίνδυνου Αλβανού, της Ευθυμίας Πατσιά, όλων των εκτελεσμένων της Στενής Αυτοάμυνας, πέρασε στις λαμπρές σελίδες της ιστορίας των αγώνων του Ελληνικού λαού, παράδειγμα για κάθε άνθρωπο που παλεύει για το δίκιο και την ελευθερία.